Kategorie
Bez kategorii

mediacje

ZAPRASZAMY NA MEDIACJE RODZINNE

Warszawa Sienna 45/1

Mediacja jest procedurą, której można poddać każdy rodzaj sporu. Jedynym warunkiem jest wyrażenie dobrowolnej zgody na udział w niej przez strony konfliktu

Mediacje rodzinne pomagają w zawarciu porozumienia i tym samym wypracowaniu kompromisowego rozwiązania, zaakceptowanego przez obie strony, z pełnym ich wpływem na kształt zawartego porozumienia.

Mediacje rodzinne są jednym ze sposobów pozasądowego rozwiązywania konfliktów przy wsparciu neutralnej i bezstronnej osoby.
Jeśli chcielibyście Państwo skorzystać z usługi mediacji w naszym Ośrodku lub dowiedzieć się czegoś więcej na ten temat, prosimy o uprzedni kontakt telefoniczny z mediatorem Piotrem Gronkiewiczem  od poniedziałku do piątku pod nr tel. 501 014 267 .

Dzięki wsparciu Gminy Śródmieście mediacje są bezpłatne.

Kategorie
Bez kategorii

Oszacowanie rozpowszechnienia oraz identyfikacja czynników ryzyka i czynników chroniących hazardu i innych uzależnień behawioralnych – edycja 2018/2019”

 W 2019 roku grający na pieniądze stanowili 37,1% populacji  Polacy najczęściej grają w gry Totalizatora Sportowego (27,4,0%). Na kolejnym miejscu, ze znacznie słabszym wynikiem, plasują się zdrapki (16,3,0%), a dalej loterie lub konkursy SMS-owe (6,3%) oraz automaty do gier z tzw. niskimi wygranymi (3,8%).  32,8% grających Polaków w wieku 15+ gra bez ryzyka uzależnienia, 2,7% charakteryzuje się niskim poziomem ryzyka uzależnienia, 0,9% – poziomem umiarkowanym i tyle samo (0,9%) gra na pieniądze w sposób wysoce ryzykowny (patologiczny hazard).  Liczbę Polaków w wieku 15+ uprawiających obecnie patologiczny hazard szacuje się na 27 073 osoby.  Symptomy problemu z hazardem częściej mają:
• mężczyźni niż kobiety;

• nieletni (poniżej 18 roku życia) i ludzie bardzo młodzi (18–24 lata) niż starsi;

• osoby z wykształceniem podstawowym i gimnazjalnym niż lepiej wykształceni;

• osoby oceniające swoją sytuację materialną jako złą niż oceniający ją jako średnią lub dobrą.

 Wśród przyczyn podejmowania gier hazardowych na pierwszym miejscu znajdują się powody finansowe (chęć wygrania pieniędzy – dużych, małych, jakichkolwiek) oraz rozrywkowe.  Zdecydowana większość grających na pieniądze definiuje się jako osoby, które „w żadnym sensie nie czują się nałogowymi graczami” (97,0%).  8,4% graczy nie jest świadoma, że sposób uprawiania przez nich hazardu można zaliczyć do ryzykownego lub patologicznego stylu gry

RAPORT Z BADAŃ Projekt badawczy zrealizowany przez Fundację Centrum Badania Opinii Społecznej, współfinansowany ze środków Funduszu Rozwiązywania Problemów Hazardowych będących w dyspozycji Ministra Zdrowia

Kategorie
Bez kategorii

Skauci z Royal Rangers uczyli się o uzależnieniach behawioralnych – było nam bardzo miło.

Kategorie
Bez kategorii

Co nęci w sieci: hazard w Internecie

Hazard w Internecie, a młodzi, uzależnienie od hazardu. To tematy rozmów audycji „Co nęci w sieci”. Gośćmi Anny Matusiak– Rześniowieckiej byli Maja Ruszpel oraz Krzysztof Pielechowski – Stowarzyszenie „Nie Gram”, terapeuta.
https://www.rdc.pl/podcast/co-neci-w-sieci-hazard-w-internecie/?fbclid=IwAR0L-dyMOWmIHnjc69Mm1lE84yLejvlmXxbA–AZdPmqprE132p52TKXMOU

Kategorie
Bez kategorii

SPOTKANIA UZALEŻNIONYCH OD HAZARDU I ICH RODZIN

Na prośbę organizatora, Grupy AH „Zacisze”, informujemy, że w dn. 11-14 kwietnia odbędą się Dni Skupienia dla Osób Uzależnionych od Hazardu i ich rodzin.
Goścmi i prelegentami będą ks. Marek Dziewiecki i Rafał Porzeziński.

Zapisy i informacje: dariusz.lew.zalewski@gmail.com, tel:608 715 569

Kategorie
Bez kategorii

„Puls Biznesu” – o problemach uzależnionych od hazardu

Jesteśmy dumni i bardzo wdzięczni za takie możliwości – polecamy

 

 

 

Kategorie
Bez kategorii

Piszą również o nas „Świat Problemów”

Dla chętnych kilka słów o pracy naszych członków i miejscu w którym się spotykamy i działamy.

Bez stygmatyzacji – Miesięcznik „Świat Problemów”

Kategorie
Bez kategorii

II Ogólnopolski Zlot Wspólnoty Haz-Anon w Polsce

15-17.02.2019 r. OŚRODEK APOSTOLSTWA TRZEŹWOŚCI W ZAKROCZYMIU

PRZEZ AKCEPTACJĘ DO NADZIEI

Kategorie
Bez kategorii

„Brudna dwunastka” T. Gordona – niszczyciele komunikacji.

Thomas Gordon, psychoterapeuta i doradca rodzinny, autor bestsellerów „Wychowanie bez porażek” i „Jak dobrze żyć z ludźmi”, opracował wyczerpującą listę blokad w komunikacji i nazwał je „brudną dwunastką” niszczycieli komunikacji. Jakich więc zwrotów i reakcji powinniśmy unikać, żeby konstruktywnie komunikować się z innymi?

[contact-form][contact-field label=”Podpis” type=”name” required=”true” /][contact-field label=”E-mail” type=”email” required=”true” /][contact-field label=”Witryna internetowa” type=”url” /][contact-field label=”Wiadomość” type=”textarea” /][/contact-form]

  • KRYTYKOWANIE

Wyrażanie negatywnych ocen o drugiej osobie, jej działaniach, poglądach, wartościach i uczuciach, np. „Sam to na siebie sprowadziłeś, nikogo innego nie możesz winić za kłopoty, w których tkwisz”. Wielu z nas wydaje się, że trzeba oceniać i być krytycznym, żeby mieć swoje zdanie i żeby wpływać na poprawę zachowania innych. Niektórzy rodzice sądzą, że krytykowanie dzieci poprawi ich zachowanie, nauczyciele – że krytyczna opinia pomaga uczniom się uczyć i pobudza ich ambicje, a pracodawcy– że krytyczna ocena mobilizuje pracowników do wydajniejszej pracy. Skłonność do przyjmowania lub odrzucania tego, co mówi druga osoba, jest częstym i silnym mechanizmem niemal w każdym z nas i stanowi zarazem jedną z najsilniejszych barier w kontaktach z innymi ludźmi.

  1. PRZEZYWANIE

Nadawanie etykiet, poniżanie kogoś lub podciąganie go pod stereotyp: „Co za głupek”, „No tak, typowa kobieta”, „Jesteś takim samym niewrażliwym facetem jak inni”. Etykiety zamykają drogę do poznania drugiego człowieka i uniemożliwiają zrozumienie go. Często negatywnie etykietujemy ludzi już na podstawie wyglądu, zachowania czy pierwszych kilku zdań – mamy szybko wyrobioną opinię, ale tracimy szansę na zawarcie wartościowej relacji.

  1. STAWIANIE DIAGNOZY

Analizowanie, dlaczego osoba zachowuje się w taki sposób, w jaki się zachowuje, czyli odgrywanie roli psychiatry amatora, np. „Robisz to po to, żeby mnie zirytować”, „Nie odbierasz moich telefonów, bo ci na mnie nie zależy”. Niektórzy, zamiast wsłuchiwać się w istotę tego, co mówi druga osoba, bawią się we Freuda i doszukują się ukrytych motywów, odgadują cudze emocje i myśli. Czy znasz to uczucie bezsilności i frustracji, kiedy próbujesz wyjaśnić swoje zachowanie, ale ktoś inny wie lepiej, co tobą kieruje? Droga do porozumienia kończy się wtedy przepaścią.

  1. CHWALENIE POŁĄCZONE Z OCENĄ

Wydawanie pozytywnego osądu o drugiej osobie, jej działaniach lub postawach, np. „Jesteś taka dzielna”,  „Jesteś mądrym człowiekiem, jestem pewna, że wymyślisz coś na ten mój problem”. Ten rodzaj bariery w komunikacji może budzić kontrowersje, bo jest sprzeczny z przekonaniem, że chwalenie jest zawsze dobre. Otóż nie. Według Johna Stewarta pochwała połączona z oceną jest niebezpieczna dla komunikacji z dwóch powodów. Pozytywne ocenianie innych może być używane w celu osiągnięcia ukrytych korzyści i skłonienia ludzi do zmiany zachowania.

Takie nadużycie pochwały sprawia, że inni czują się manipulowani, przestają nam ufać i wierzyć w nasze słowa. Poza tym chwalenie innych budzi w nich często zestawy zaprzeczeń, np. „Nie wydaje mi się, aby to było aż tak dobre”, „Mógłbym to zrobić o wiele lepiej”, „To nie moja zasługa, miałem dużo szczęścia” – przez co bardziej szkodzi, niż pomaga chwalonej osobie. „Gdy ludzie słyszą o niebezpieczeństwach pochwały połączonej z oceną, myślą często, że naukowcy zajmujący się zachowaniami są przekonani, że wszystkie formy zachęty są szkodliwe. Tak wcale nie jest” – pisze John Stewart. Zamiast oceniać można wyrażać własne pozytywne uczucia w reakcji na zachowanie czy komunikaty innych.

  1. ROZKAZYWANIE

Nakazywanie drugiej osobie zrobienia tego, co chcesz, by zostało wykonane, np. „Masz natychmiast odrobić lekcje!”, „Masz to zaraz naprawić”, „Bądź tu natychmiast!”. Wielu ludzi mocno wierzy w skuteczność komunikatu opartego na przymusie i sile. Na dłuższą metę ma on jednak tylko złe konsekwencje. Z jednej strony może prowadzić do buntu, stawiania oporu i trudnych do rozwiązania konfliktów. Z drugiej – może wymusić czyjeś posłuszeństwo, ale pokazuje zarazem posłusznej osobie, że jej zdanie nie jest nic warte, co obniża jej samoocenę.

  1. GROŻENIE

Staranie się o kontrolę nad działaniem drugiej osoby przez grożenie jej negatywnymi konsekwencjami, które mogą ją spotkać z twojej strony, np. „Zrobisz to albo …”. Groźby prowadzą do takich samych negatywnych rezultatów jak rozkazy.

  1. MORALIZOWANIE

Mówienie drugiej osobie, co powinna robić, np. „Nie powinnaś się rozwodzić, co z dziećmi?”, „Powinieneś ją przeprosić”. Często takim radom towarzyszy podpieranie się autorytetami, ideami moralnymi czy społecznymi i nadużywanie słów typu: „powinno się”, „tak się postępuje”, „to jest właściwe”. Takie komunikaty budzą niepokój i poczucie winy, a także uniemożliwiają ludziom szczere wyrażanie siebie.

  1. ZBYT WIELE PYTAŃ

Stawianie zbyt wielu lub niewłaściwych pytań, np. „Jak w szkole?”. – „Dobrze”. – „Co dziś robiliście?” – „Nic”. Bardzo powszechny dialog, w którym zatroskani rodzice desperacko próbują utrzymać kontakt z dzieckiem i zadają coraz więcej pytań, co jeszcze bardziej utrudnia relację. Największą barierą w codziennej rozmowie jest stawianie pytań zamkniętych, na które można odpowiedzieć „tak” lub „nie” oraz odpytywanie i stwarzanie atmosfery przesłuchania. Takie próby dotarcia do drugiej osoby prowadzą do przeciwnych skutków – powodują niepokój i pobudzają reakcje obronne.

  1. UDZIELANIE RAD

Dawanie drugiej osobie recepty na jej problemy, np. „Ja bym na twoim miejscu…”, „To łatwe, najpierw trzeba…”. Co złego jest w doradzaniu? Dawanie innym rozwiązań tłumaczy się jako wyraz troski o nich, a tak naprawdę podszyte jest brakiem zaufania do ich inteligencji i możliwości poradzenia sobie z trudnościami. Inny problem polega na tym, że doradca rzadko rozumie w całości sytuację, gdyż ludzie, którzy dzielą się swoimi troskami, pokazują często tylko wierzchołek góry lodowej. To ogromne ryzyko brać w takiej sytuacji na siebie odpowiedzialność za rozwiązanie problemów innych.

  1. ODWRACANIE UWAGI

Odsunięcie na bok problemu drugiej osoby, np. „Nie wracajmy do tego”, „Myślisz, że masz problem? Posłuchaj, co mi się przydarzyło”. Ta bariera w komunikacji jest stawiana głównie w sytuacjach, gdy pojawiają się między ludźmi tematy budzące napięcie – złość, krzywda, choroba, nieszczęście, smutek itp. Może to wynikać z braku umiejętności aktywnego słuchania, ale też z oporu przed towarzyszeniem innym w przeżywaniu ich trosk.

  1. LOGICZNE ARGUMENTOWANIE

Próba przekonania drugiej osoby poprzez odwoływanie się do faktów lub logiki, bez brania pod uwagę emocjonalnego aspektu sytuacji, np. „Gdyby nie ten samochód, nie wpadlibyśmy w długi”. Kiedy w relacji pojawi się stres lub konflikt, najgorszą rzeczą, jaką możemy zrobić, jest odwołanie się do logicznych argumentów. Zimny dystans i skupienie na argumentach jest sposobem na oderwanie się od nieprzyjemnych uczuć, ale może wprowadzić rozmówcę we wściekłość. „Gdy partner ma problem lub gdy pojawia się problem w relacji interpersonalnej, główną kwestią są właśnie uczucia” – pisze Stewart. „Gdy korzysta się z logiki, by uniknąć emocjonalnego zaangażowania, opuszcza się drugą osobę w najmniej właściwym momencie”.

  1. USPOKAJANIE

Prośba o powstrzymanie negatywnych emocji odczuwanych przez drugą osobę, np. „Nie martw się”, „Wszystko będzie dobrze”. Ten rodzaj blokady dotyczy często osób, które mają dobre intencje, ale nie chcą albo nie potrafią podjąć wysiłku związanego ze współodczuwaniem z drugą osobą. Stawiają  tym samym blokadę w relacji, zatrzymując i uniemożliwiając innym przeżywanie sytuacji po swojemu.

Kategorie
Bez kategorii

ROK 2019 STARTUJEMY GRUPA WSPARCIA DLA OSÓB UZALEŻNIONYCH OD HAZARDU I INNYCH UZALEŻNIEŃ BEHAWIORALNYCH W WARSZAWIE

Od stycznia 2019 r. w lokalu przy ul. Siennej 45/1 ruszamy z drugą edycją GRUPY WSPARCIA dla osób uzaleznionych od hazardu i osób z innymi uzależnieniami behawioralnymi.

Zajęcia odbywają się w każdy wtorek od godz 18 do godz 21.

Prowadzący Piotr- z 20 letnią abstynencją od gry, profilaktyk uzależnień.

Grupa ma charakter rozwojowy, przeznaczona jest dla osób po ukończonej terapii lub z minimum roczną abstynencją. Do grupy obowiązuje kwalifikacja.

Szczegóły pod numerem 501 014 267.

Zapraszamy!

Do pobrania – ulotka informacyjna i plakat

Projekt „Zostańmy Razem II” jest współfinansowany ze środków Funduszu Rozwiązywania Problemów Hazardowych będących w dyspozycji Ministra Zdrowia.